tag:blogger.com,1999:blog-62504892012-02-16T22:38:04.698+03:30Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.comBlogger1041100tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-28471154088133283272010-06-01T12:22:00.003+04:302010-06-01T12:31:08.015+04:30

من از این فاصله‌ها می‌ترسممن از این دغدغه‌ها می‌ترسممن از این دیوارها، حتی از این جویبارها می‌ترسممن از بازی با سنگ‌های صیقلی این آب زلال می‌ترسممن حتی از نوری در شب، چراغی در مه، تک درختی در بیابان می‌ترسم. من از این می‌ترسم که مبادا تو بیاییی و دیگر ....دیگر چی آخر؟من حتی به درستی نمی‌دانم از چه چیز می‌ترسم!!من فقط می‌دانم آن سوی این دیوارها تو ایستاده‌ایو از اینجا که منم تا جنون فاصله‌ای

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-22639442848364146782010-03-02T12:51:00.003+03:302010-03-02T22:39:43.368+03:30

مه‌آلوده شودودآلوده‌ شوزمخت،کج و معوج، پشت دود سیگارت پنهان شوتا من نبینم شیطنت‌هایت را، لوندیهایت را. -دستت را که می‌کنی لای دودقرمزی رژت، برق نگاهت حک می‌شود روی چشمهای کنجکاوم، می‌گردم به دنبال چیزی بیشتر و تو پکی می‌زنی به سیگار و ته سیگار قرمز دیگری را به زیرسیگاری اضافه می‌کنی.-مثل مثلث ذوزنقه‌ای،ذوزنقه‌ی مستطیلی، و یا مستطیل دایره‌ایشاید هم پیچیده‌تر از آن می‌خواهی خودت را از من پنهان

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-38918920104207062192010-03-02T12:49:00.000+03:302010-03-02T12:50:22.338+03:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA <![endif]--><!--[if gte mso 9]>

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-64621358418356099532009-10-28T22:56:00.002+03:302009-10-29T00:07:17.143+03:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA <![endif]--><!--[if gte mso 9]>

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-46278028339465165632009-10-28T22:44:00.000+03:302009-10-28T22:46:27.738+03:30

خوشمزه بودند! یک جور طعم تکرارنشدنی و عجیب! یک جور احساس خاص مثل فراموشی برای لحظه‌ای کوتاه. فراموش کردن همه‌ی دقدقه‌ها و دردسرهای یک روزکاری یا شاید فراتر از آن فراموش کردن همه‌ی شکست‌ها و تلخی‌های یک زندگی پر از فراز و نشیب. چشمهایم را که می‌بستم فراموش می‌کردم کجا هستم، که هستم ، چه وقت از روز است یا .... فقط دلم می‌خواست حسش کنم از عمق وجودم. اصلا مثل تقابل دو مرد برای تصاحب یک زن نبود. فکر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-20460946062016418492007-02-15T22:37:00.004+03:302009-10-29T00:57:04.328+03:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]>

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1166701409303572132006-12-21T15:12:00.003+03:302009-10-29T00:57:53.361+03:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]>

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1166701331538111332006-12-21T15:09:00.003+03:302009-10-29T00:59:06.138+03:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]>

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1155161899911725992006-08-10T01:45:00.003+03:302009-10-29T00:59:36.080+03:30

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]>

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1152829540445721742006-07-14T01:55:00.002+03:302009-10-29T01:04:21.919+03:30

یکی از دوستان کم لطفی کرده‌اند و پیشاپیش در مورد اتفاقی ساده قضاوتی بی‌رحمانه کرده‌اند و به گمان خود فریب اینجانب را آشکار کرده‌ و مچم را گرفته اند.نه! دوست عزیز. روش نظردهی این بلاگ به خاطر فرار از نظرات "ye doost" یا "دو دوست" و "سه دوست" یا هر کس دیگری نبود. بلکه خیلی ساده‌تر از این حرفها، سایت haloscan دیگر بلاگ مرا حمایت نمی‌کرد، پس من ناچارا از روش نظرخواهی خود blogger استفاده کردم.اینجا

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1152829474133820862006-07-14T01:54:00.001+03:302009-10-29T01:00:29.126+03:30

از بزرگترین افتخارات زندگی‌ام این بود که از خدمت مقدس سربازی معاف شدم و هرگز برای سرودن شعری علف نکشیدم.کاوه22 تیر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1152829437606303132006-07-14T01:52:00.001+03:302009-10-29T01:01:09.235+03:30

همیشه فکر می‌کنم نباید آنطور که انتظار می‌رود زندگی کنم. انگار دلم نمی‌خواهد تن به معیارها و خواستهای اجتماعی دهم. انگار دقیقا در همان لحظه‌ای که انتظار می‌رود "شود" بر خلاف انتظار "نمی‌شود" یا بهتر است که "نشود". دلم نمی‌خواهد مثل بقیه آنطور که باید باشم، باشم. دلم می‌خواهد متفاوت باشم، نه در ریخت و قیافه و مو و لباس و ... ! دلم می‌خواهد روش زندگیم متفاوت باشد. دلم می‌خواهد ...............

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1152829351143946152006-07-14T01:51:00.001+03:302009-10-29T01:01:44.553+03:30

بگذار آرام باشملم بدم در انتهای کاناپهقهوه بنوشم،سیگار دود کنموام تی وی نگاه کنم.کاوه22 تیر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1145205062931847402006-04-16T20:00:00.001+03:302009-10-29T01:01:56.344+03:30

با وجود سر و صدای زیاد خیابان و پیاده رو، صدای پاهایش از پشت سر توجه مرا به خود جلب کرد. دستش را به آرامی روی شانه ام گذاشت و ...گفت: دوباره سیگار میکشی؟گفتم: ای. چند روز زیاد میکشم.گفت: زیاد یعنی چند تا؟گفتم: امروز این هفتمیه. شایدم هشتمی. البته همشو تو این دو ساعت کشیدم. چون از صبح خونه بودم.گفت: آخه چرا؟گفتم: همون حس لعنتی همیشگی. فکر میکنم آرومم میکنه.گفت: مگه آروم نیستی؟در حالیکه منتظر جواب

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1142798403100342072006-03-19T23:25:00.000+03:302006-03-19T23:30:03.110+03:30

سهم من از زندگی ردپای انسانهایی است بر سایه سار احساس، عشق و ترس و چینی ترک خورده ‌ ی تنهاییم که گم شده است در آغوش سرد روزهای آخر سال.فقط همین ....

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1136282302631382192006-01-03T13:26:00.000+03:302006-01-03T13:40:15.886+03:30

زخم زدی به جانم، به عمق اساطیر، به رنگ سرمه‌ای کبود، به شکل تمام کابوس‌های حرفهایت که انگار مرا در عمق پیچک‌های به هم پیچ‌خورده‌ی جنگلی در سرمای طاقت‌فرسای شبی بیابانی، عریان رها کردی و رفتی. انگار که دیگر ماه نمی‌تابید، باد نمی‌وزید و کم کم بدنم در عمق به هم گره‌خورده‌ی پیچک‌های جنگلی حس غریبی از گرما را لمس می‌کرد، گرمایی که بوی تعفن می‌داد، بوی گاز، بوی خفگی و انگشتانم که به سختی از لابلای

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1135369089201812482005-12-23T23:48:00.000+03:302005-12-23T23:48:09.203+03:30

اصلا عجیب نیست که اینبار هم در زیر تابش شدید خورشید و انعکاسش بر ساقه‌های طلایی گندم، میان ردپاهای باقیمانده در آسمان بر اوج ابرهای پراکنده‌ی چرخان، در وزش بی رنگ باد بر چهره‌ی سرد و خشک من و نگاه کنایه آمیز مردی رهگذر که از میان تراکم خودروها راهش را به آنسوی خیابان بازمی‌کند، در میان چرخش سرسام آور خودروها به دور میدان و حرکت دیوانه وار انسان‌ها از لابلای آنها، در امتداد نگاه تو که روزی آرامش

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1135369053361543852005-12-23T23:47:00.000+03:302005-12-23T23:47:33.363+03:30

برای همه‌ی آنهایی که زندگیشان به رنگ ممتد و پر رنگ خاکستری درآمده است و شب‌هایشان از روزهایشان فقط با غروب خورشید جدا میشود و نه تلاطم مواج رنگ نارنجی در آسمان، برای همه‌ی آنهایی که به دنبال بارانند تا زیرش سیگار بکشند یا صندلی‌ای شکسته کنج دیواری تاریک تا رویش بنشینند، تعمق کنند و سیگاری در خلوت نمناک پاییزی دود کنند، برای همه‌ی آنهایی که فکر می‌کنند و به هیچ جا نمی رسند، رویا می کنند، غرق

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1135369012639751472005-12-23T23:45:00.000+03:302005-12-23T23:46:52.646+03:30

مثل همه‌ی سالهای دیگر 24 آذر متولد شدم و دوستانم به من تبریک گفتند، مثل همه‌ی سالهای دیگر 1 سال پیر شدم و باز هم مثل همه‌ی سالهای دیگر از سنم که بی درنگ بیشتر میشود ترسیدم.کاوه24/آذر/84

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1126381402126830782005-09-11T00:09:00.000+04:302005-09-11T00:13:22.133+04:30

... مثل کوچه‌ای تاریک و پر پیچ و خم که سایه‌‌ی درختان بلند سرو حتی در این تاریکی از پس نور کمرنگ چراغ‌های سر در خانه‌های کهنه، از پس ترک‌های نمناک این دیوارهای کاه گلی، از پس صدای گام‌های خسته‌ام بر برگ‌های خشک و زرد پاییزی، مرا به سمت انتها می‌برد. به خودم می‌پیچم از سرما، از ترس، از هر احساس غریبی که در هر گامم به جلو برای اولین بار حس می‌کنم؛ لمس می‌کنم؛ پرواز می‌کنم و از درون خودم صدا می‌زنم

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1123102773332655032005-08-04T01:28:00.000+04:302005-08-04T01:29:33.333+04:30

نه! انگار اینجا هرگز انسانهایی متولد نشده‌اند. هی چرخیدیم و چرخیدیم در امتداد آن دشت، هی رقصیدیم و رقصیدیم در پی هم و از نگاه ممتد به بی‌کران آبی، همدیگر را یافتیم در آغوش سرد باران و خندیدیم. خندیدیم و خندیدیم تا به کودکی رسیدیم. لحظه آرام شد و زمان کند. سرم گیج رفت و تنم خیس شد. نگاهم ممتد شد و چشمهایت در قاب چرخان چشمهایم، چرخید.پرواز کرد. رفت تا از آن بالا مرا بنگرد و من از این پایین او را.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1123102655983178742005-08-04T01:24:00.000+04:302005-08-04T01:27:35.986+04:30

دلم لک زده برای نگاهت. برای اینکه بفهمم، با چشمان خودم ببینم همین الان چه شد در آن چهره‌ی نازت. برای اینکه لمس کنم کوچکترین تکان چهره‌ات را و زل بزنم به ژرفای چشمان همیشه خندانت. اینها حرفهای تو بود برای من. و تو هرگزنشنیدی آنچه در انتهای دل من پرسه زنان خواب را از چشمانم ربود و هرگز بر زبانم جاری نشد. نتوانستم یعنی جرات نکردم بگویم!در توان من نیست پاسخ این همه عشق را دادن!کاوه 13/5/83

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1122238152258657792005-07-25T01:18:00.000+04:302005-07-25T01:19:12.260+04:30

هرگز کسی دلش برای چشمان معصوم تو نخواهد سوخت. اینها همه از آمادگاه دود و دم و خون آمده‌اند. اینها همه مسافران جنوبند و هرگز توقف نخواهند کرد. لبهایشان خشک و دستانشان کبره بسته است. اینها ساربانند در دل کویر و ترک‌های بیابان مرحم پاهای تاول زده‌شان.هرگز کسی دلش برای چشمان معصوم تو نخواهد سوخت. مگر دستان من که از همین فاصله‌ی دور هم احساس می‌کنند گونه‌های خشک و سردت را و تلاطم مواج اشک و نگاه بر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1122238022907179602005-07-25T01:15:00.000+04:302005-07-25T01:17:02.913+04:30

با من بگو. از سفرهایی که کردی و سرزمین‌هایی که دیدی!شنیده‌ام آن دوردست‌ها، فراتر از زمان، پشت بلندترین کوه‌های هیچستان، پیرمردی سازی دارد با سه هزار سال عمر که وقتی می‌نوازد تمام عشاق به گریه خواهند افتاد و از صدای گریه‌ی عشاق و ساز مرد، قلب تمام معشوقه‌ها مهربان خواهد شد. من هرگز صدای چنین سازی را نشنیده‌ام. تو شنیده‌ای؟اگر اینبار به آن دوردست‌ها، فراتر از زمان، پشت بلندترین کوه‌های هیچستان سفر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1120213791419282452005-07-01T14:53:00.000+04:302005-07-01T16:07:00.956+04:30

برای آخرین بار لمست کردم. تن داغ آفتاب خورده ات را، تمام برجستگی ها و فرورفتگی هایت را، تمام زبری ها و نرمی هایت را، با دستان خشک و سردم لمس کردم. تمام وجود مرا دربر گرفته بودی، مثل مار به دور افکارم پیچیده بودی و هی به دور خود می تابیدی، انگار من در تو گمشده بودم. انگار من جزئی از شکوه و عظمت تو شده بودم. تاریک شده بود، تایک تاریک. گه گداری از میان چشمان نیمه بازم، سو سوی نوری لرزه بر پلک هایم

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1117644931325370972005-06-01T21:24:00.000+04:302005-06-01T21:25:31.330+04:30

مرا به یا گناه هایم می اندازی، به یاد دستهای خیس و تن عرق کرده ام، به یاد اندام سردم، نگاه های شیطنت آمیز و افکار بازیگوشم. مرا به یاد کنج اتاق می اندازی، آن هنگام که بی درنگ و خشمناک هر چه به دستم آمد به سمت دیوار کوبیدم. مرا به یاد آن کوچه تاریک می اندازی، نسیم خنک بهاری، صدای دف خانه همسایه، دستهایت را باز کردی و دور خود چرخیدی، هی چرخیدی، هی چرخیدی، چرخیدی و چرخیدی تا من انعکاس چرخشت در مهتاب

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1115403599893102952005-05-06T22:48:00.000+04:302005-05-11T19:08:15.750+04:30

چشمهایت را میان این تاریکی پنهان باز نگه داشته‌ای، هرچند خنده‌ات انگار پر از کنایه است و چهره‌ات تجسم حسی میان رفتن و ماندن. نه این تاریکی تهدیدی نیست بر آرامش تو بلکه همان آرامش خود توست برای ماندن. اما انگار در انتهای وجودت لرزشی کوچک، ترسی پنهان یا شاید حسی سرکوب شده می‌گوید برو!سرت را بالا نگه داشته‌ای، دستت را زیر چانه‌ات زده‌ای و زل زده‌ای توی چشمهای من. انگار میخواهی چیزی بگویی ولی نمیگویی

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1115138378222744352005-05-03T21:06:00.000+04:302005-05-03T21:09:38.223+04:30

از آسیاب‌های بادی گذشت، از آسمانهای ابری، از رگبارهای بهاری، از میان جنگلهای انبوه، از کنار رودخانه‌ های پرخروش، از میان گندمزارهای طلایی، از کنار مردمانی که با گاری هایشان شبدر تازه جا به جا می کردند، از عمق آوازهای فولکولوری که دختران برای معشوقه هایشان می خواندند و می رقصیدند،از دل کویر گذشت، از میان دریاچه‌ هایی که خشک شده بودند، از میان جنگلهایی که در آتش سوخته بودند، از کنار کلبه هایی که

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1115138129298411262005-05-03T20:59:00.000+04:302005-05-03T21:05:29.300+04:30

It’s something that controls my life in the way that it wants.Something powerful,Something simple but complex,Something which I feel it but I can’t touch it.It’s something that pushes me forward through incidents of life.Something immortal,Something that never change,I don’t know …But may be it’s my immortal FATE!Kaveh 13/2/83

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1114804901200282882005-04-30T00:30:00.000+04:302005-04-30T00:33:40.726+04:30

تعدادشان به انگشتان دست رسیده است. به زودی تمام خواهند شد. برای همیشه تمام خواهند شد و همین دلخوشی شمردن آنها هم از دست خواهد رفت.کسی نیست. صدایی نمی آید و من، بغضم در حاشیه این خانه امشب در میان این نقاشی ها و عکس ها خفه خواهد شد. همه چیز از همان شبی آغاز شد که زیر نور تک چراغ کوچه، زیر باران در حالیکه آن تابلوی نقاشی زن برهنه را در دستانت گرفته بودی منتظرم ایستاده بودی و میخکوب در خانه را

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1114798434755155442005-04-29T22:42:00.000+04:302005-04-29T22:49:43.750+04:30

شاخه‌ای میان هزاران شاخه‌ی دیگر این درخت تنومند گرفتار، گاهی سبز و پربرگ، گاهی خشک و بی برگ و گاهی سفید و خوابالود، گاهی پرستویی بر آن لانه می‌کند و گاهی دارکوبی بر ژرفایش می کوبد، گاهی نسیم می‌وزد و آن را می رقصاند، گاهی طوفان درمیگیرد و آن را از جا می کند، ... !این زندگی است. این منم. این منم که احساس می‌ کنم از این شاخه آویزانم و معلق تاب می خورم و این دارکوب دائم بر عمق قلبم و فکرم می

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1112027117831902972005-03-28T20:51:00.000+04:302005-03-28T20:55:17.833+04:30

چه قدر محبت‌های ما انسانها به هم پوچ و بی پایه است. چه قدر بی دلیل همدیگر را دوست داریم و بی دلیل همدیگر را دوست ندارم. در واقع چه قدر خودپسندانه خودمان را دوست داریم. به دیگران برای خودمان عشق می‌ورزیم نه برای آنها. تا روزی که آنها عشق به خودمان را در ما زنده نگه می‌دارند دوستشان داریم. هرگاه هم احساس کنیم آدمهای جدیدی باید بیایند و این احساس عشق به خود را زنده نگه دارند، به سراغ آنها، آدمهای

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1110821585745459362005-03-14T21:02:00.000+03:302005-03-14T21:03:05.746+03:30

نمی‌دانم چرا هر وقت دلم می‌گیرد هوای نوشتن می‌کنم. یعنی از هر 100 باری که دلم می‌گیرد هوای نوشتن به سرم میزند. شعرهایم گم شده‌اند ! تعدادی نیمه کاره در ذهنم باقی مانده‌اند، تعداد بر کاغذ و تعدادی این ور و آن ور کتابهای درسی و رمان‌ها و .... !امسال هم رو به اتمام است. هر سال پایان سال بوی غریت می‌گیرم ! بوی تنهایی ! 22 سال گذشته است ! نمی‌دانم چه قدر باقی مانده.... یک سال، یک روز، یک ساعت یا یک

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1110821523397980112005-03-14T21:01:00.000+03:302005-03-14T21:02:03.400+03:30

فصل تازه‌ی زندگی من بی‌عنوان آغاز شد. آنقدر ناگهانی و غافل که نتوانستم عنوانی برایش بیابم !فصلی کوتاه، فقط چند صفحه ! روز اولی که آغاز شد به گمانم طولانی آمد و ممتد. کم کم که جلوتر رفتم دریافتم که کوتاه بود و پربرخورد، پر از حادثه و ... ! چه ناگهان هم تمام شد ! مثل آغازش ! آغازش آنقدر سریع بود که نفهمیدم چه طور فصل قبل را تمام کردم ! بهتر است بگویم نیمه کاره رهایش کردم. نمیدانم فصل قبل کجاست.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1110821490249265082005-03-14T21:00:00.000+03:302005-03-14T21:01:30.250+03:30

نقش زنانی بر دیوار این غار حک شده استکه در امتداد این جاده عشق‌بازی می‌کنند و هوس‌رانینقش درختانی که انبوهند و گیاهانی که از پس آنها وامانده‌اند !نقش امیال متمایزو واژه‌های مترادف !نقش مسافران جنوب با داس‌های شکسته،لبهای قاچ قاچ و چهره‌های همیشه خسته !نقش خورشید، ماه و ستارهکه در امتداد این جاده یکی پس از دیگری خود می‌نماید !نفش خاکستر، دود و کمی آنطرف‌تر هوس !آدم‌های دل شکستهقلب‌های واشکستهو ...

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1105745086873544182005-01-15T02:54:00.000+03:302005-01-15T02:54:46.873+03:30

A brief review on Racism In Othello Although, Shakespeare’s Othello is a controversial play and there are a lot of things to mention about the play, I want to say that it’s a play about jealousy and racism. Racism is one of the major themes of the play. There is a lot of evidence from the text and from the context of the play which prove the idea of racism. Now in this brief review on racism in

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1105429151749499842005-01-11T11:08:00.000+03:302005-01-11T11:09:11.750+03:30

بوی زن بوی قهوه بوی نان بوی شراب بوی علف بوی اشک بوی دود بوی تلخ شهوتی کهنه بوی گرم آن تن خسته آن چشمان همیشه بسته مکث ... سکوت ... بوی نفس ... و لرزش اندام در میان دستان واشکسته ! کاوه 7 آذر 83

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1105428971377902762005-01-11T11:05:00.001+03:302005-01-11T11:06:11.376+03:30

سر خوردم از آغوش کوه به آغوش دشت سر خوردم از آغوش خورشید به آغوش ماه سر خوردم از آغوش زنی به آغوش دختری از آغوش دختری به آغوش زنی ... دستانم را دورش حلقه کردم توی چشمهایش زل زدم ۇ محکم فوت کردم ! قاصدک با باد رفت ... کاوه 29 آذر 83

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1105428811850746922005-01-11T10:58:00.000+03:302005-01-11T11:03:31.850+03:30

امشب خالیم. خالی از همه چیز ! آنقدر خالی که می‌توانم به راحتی انگشتانم را روی ماشه‌ی تفنگی سر دهم و فشنگی حرامت کنم. امشب من خالیم. خالی از هر احساس و وجدانی. امشب این وبلاگ به روز خواهد شد، مثل دیگر وبلاگها. امشب من مستم، مثل دیگر آدم‌ها. امشب صدایی از انتهای بغض‌آلود دختری مرا فرا می‌خواند، مثل دیگر صداها. امشب آدم‌هایی به اینجا آمدند، مست کردند و رقصیدند، ویران کردند، مثل همه‌ی ویرانی‌های دیگر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1095874193731452772004-09-22T20:42:00.002+03:302004-09-22T20:59:53.730+03:30

"سرطان گرفت. به همين راحتي. من جزو اولين نفراتي ام كه مي دونم. خيلي دوسش دارم. خيلي كمكم كرده." اشك توي چشماش حلقه زد و صدايش لرزيد. دلم مي خواست دستانش را محكم بگيرم، سرش را روي شانه هايم بگذارم و نوازشش كنم. حيف كه اينجا كافي شاپ است نه جايي بيشتر. "جدا متاسفم" فقط همين... نهايت كاري كه از دستم برآمد همين بود !‌ "و ديگر اينكه دارم كم كم تقدير را باور ميكنم. Fatalist شدم. ديترمينيست شدم.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1095874149952234792004-09-22T20:42:00.001+03:302004-09-22T20:59:09.953+03:30

آدمهاي ديوانه پاي ايوان هاي مرتفع كه مي ايستند، به زمين نگاه مي كنند و به خودكشي فكر ميكنند. آدمهاي ديوانه تر در ميان شاخ و برگ درختان و نورهايي مبهم به دنبال تو ميگردند. آدمهاي پريشان و مجنون به آسمان و ستاره ها نگاه ميكنند، با آنها حرف مي زنند و به دنبال خودشان ميگردند.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1095874097765004172004-09-22T20:42:00.000+03:302004-09-22T20:58:17.766+03:30

خواننده‌ها مي‌خوانند و آدمها ميرقصند؛ لوند و دلبرانه !‌ تو از كجا شكفتي ؟‌تو از كجاي قصه ؟‌ از همانجا كه تو شكفتي، از همانجا كه تو آمدي !‌ خشن نگاهم مي‌كني، ابرويت را بالا داده اي و چشم در چشمانم دوخته اي‌!‌ دستانت را در هوا مي چرخاني و دور من مي گردي و من به دور تو ... تاريك است. ناخودآگاه به هم نزديكتر مي شويم. دستانت، دستانم را لمس ميكند. چشمانت را هنوز به چشمانم دوخته اي !‌صفت و محكم !‌ بدنت

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1094566814503072032004-09-07T18:31:00.002+04:302004-09-07T18:50:14.503+04:30

امشب كه بايد بگريم، نمي گريم!‌نمي توانم بگريم !‌اشكهايم پشت پلكهايم تمام شب را شيطنت كردند و بغضم نتركيد. تمام تصوراتم در هم شكست. امشب كه به گمانم ميشد بهترين شب زندگيم باشد - حداقل در اين 22 سال- به ماتمكده اي تبديل شد كه من شايد بزرگترين سهم را در ويران شدنش داشتم. آري خودم با همين دو دستم همه چي را ويران كرم. حق داري حرفهاي مرا باور نكني !‌حق داري !‌چرا كه باز هم اشتباه كردم و حالا اسمش را

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1094566010282729282004-09-07T18:31:00.001+04:302004-09-07T18:36:50.283+04:30

تيك تاك ساعت تمناي بي صداي خواب فرياد پر فريب رويا و من ،غرق در سكوت شدم تا بانگ قدم هايت هم صدا شود با انتهاي تنهايي من.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1094565888604267042004-09-07T18:31:00.000+04:302004-09-07T18:34:48.603+04:30

شديدن به اين باور رسيدم كه كسي يا چيزي را كه مي‌خواهم داشته باشم، بر داشتنش اصرار نكنم، رهايش كنم، اگر سهم من باشد خودش باز ميگردد. حالا او برگشته است و سهم من نيست. پس بايد رهايش كنم، رها تر ! بلكه سهم من باشد و بازگردد !‌

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1093982825392089662004-09-01T00:35:00.000+04:302004-09-01T00:37:05.393+04:30

سلام سري به www.kalagh.com بزنيد ! شعرهاي من اونجا منتشز شده ! مرسي .....

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1093274467836055122004-08-23T19:46:00.000+04:302004-08-23T19:51:07.836+04:30

صداي تيك تاك ساعت مچي تو از همان بدو تولد در گوشم است صداي تيك تاك ساعت تو لالايي نخوابيدن هاي من است صداي تيك تاك ساعت تو همان وسوسه ي به تعويق انداختن مرگ است

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1092667253618445292004-08-16T19:10:00.000+04:302004-08-16T19:10:53.616+04:30

به گمانم همين كافي كه ميان اين تلاطم مواج ميان اين امواج هولناك ميان اين هياهوي بيمناك ميان اين چرخش پياپي صورتك‌هاي وهم‌ناك چشمان تو تنها آرامش من است. كاوه 13/مرداد

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1092667194990011942004-08-16T19:09:00.000+04:302004-08-16T19:09:54.990+04:30

نفس‌هايمان درهم آميخت حتي از اين فاصله‌ي دور دستهايت را بر گونه‌هاي خيسم حس كردم رقص انگشتانت ميان انگشتانم را لغزش باران را سر خوردنش بر اندام را نيستي را تكرار پياپي هستي را و تو را. من آن شب تو را باريدم. كاوه 17/مرداد

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1092667127660640162004-08-16T19:07:00.000+04:302004-08-16T19:08:47.660+04:30

ببار اي باران مثل داس بر سر گندم زارها بشتاب اي باد ميان هول و هراس تاكستان ها بلرز اي زمين ترك بردار اي آسمان كه من هيمن جا آرام بي هيچ دغدغه‌اي به او فكر مي‌كنم. كاوه 18/مرداد

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1091385812401922362004-08-01T23:13:00.000+04:302004-08-01T23:13:32.400+04:30

به سراغ تمام كردن‌ها و نيمه تمام شدن‌ها به سراغ آغاز كردن‌ها و رها كردن‌ها به سراغ كنج اتاق عكس‌ها، آهنگ‌ها، خاطره‌ها و رفقا؛ به سراغ نوشته‌ها و يادگاري‌ها به سراغ آدم‌ها و شهرت‌ها به سراغ تو، سايه‌ها و ستاره‌ها به سراغ . . . همان بهتر كه كنج ايوان روي اين صندلي خاك گرفته بشينم و سيگاري دود كنم. كاوه 6/مرداد

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1091385786802546312004-08-01T23:12:00.000+04:302004-08-01T23:13:06.803+04:30

فقط همين . . . از آن همه خشم و هياهو از آن همه جوشش و خروش از آن همه توحش و جنون از آن همه داد و بيداد از آن همه ياد و فرياد . . . فقط همين كه من امروز هم زنده‌ام. كاوه يك شنبه 11 مرداد

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1091385744307939402004-08-01T23:10:00.000+04:302004-08-01T23:12:24.306+04:30

سادگي شعرهايم را افكار عموديت را بر بازتاب افق‌هايم، اضطراب غنچه‌اي يك روزه را به خنده مي‌گيرم. كاوه يك شنبه 11 مرداد

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1090779425719549062004-07-25T22:45:00.000+04:302004-07-25T22:47:05.720+04:30

وقتي دوباره توي اركات ديدمش، وقتي اون عكسي رو كه به خاطر من گرفته و براي من فرستاد دوباره ديدم، وقتي دوباره ..... نمي دونم چرا تمام تنم داغ شد و آتيش گرفتم. نمي دونم چرا دستام شروع كرد به لرزيدن و قلبم تند تند تپيدن ! نمي دونم چرا چند دقيقه اي همينطور بي حركت مونده بودم و پروفايلشو نگاه مي كردم. شايد هم پروفايلشو نگاه نمي كردم، شايد داشتم او رو مرور مي كردم، اون كوچه رو با يه دنيا خاطره ... ! نمي

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1090678697161447562004-07-24T18:46:00.000+04:302004-07-24T18:51:44.803+04:30

توي صورت گرفته ي من نگاه نكرد و گفت : كاوه عاشق نميشه ! اما او نفهميد كه كاوه زيادي عاشق پيشه ست. گفت : هنوزم كاوه رو دوست داري ؟ جواب داد : نه ! گفت : اگه دوسش داري فردا ماتيك سياه بزن اگه نه ماتيك صورتي ! فرداشب ادامه ي خوابمو نديدم. نمي دونم دوسم داره يا نه ! گفت : تو همه چيزمو از من گرفتي! خيلي پستي ! آره من پستم، جلادم ولي تو نفهميدي كه همه چيز من بودي. گفت: مي خوام هميشه پيشم باشي.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1090493112313284282004-07-22T15:12:00.000+04:302004-07-22T15:15:12.313+04:30

از كانال 1 تا 50؛ از بي بي سي تا ويوا پولسكا؛ از اين گوشه ي كاناپه به اون گوشه؛ از جام ملت هاي آسيا تا تا كوپا امريكا؛ از علي كريمي تا آلكس برزيلي؛ از كريس رئا تا بلك آيد پيس؛ از اتللوي شكسپير تا روي ماه خداوند را ببوسٍ مستور؛ ازاين گوشه تخت به اون گوشه؛ از شبكه پيام تا اركات؛ از اصفهان به تهران؛ از دانشگاه به آپاچي؛ از بي تفاوتي؛ از تنهايي؛از بي تفاوتي ... از بي تفاوتي ... از بي تفاوتي ... از

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1090250045503304382004-07-19T19:43:00.000+04:302004-07-19T19:44:05.503+04:30

اينجا بد جور تنهام. هميشه وقتي بعد از 3،4 ماه دوري دوباره از اصفهان به تهران مي آيم، وقتي دورنماي ميدان آرژانتين را با آن برجهاي نيويوركيش از داخل اتوبوس مي بينم، وقتي به ترمينال بيهقي مي رسم و پا روي خاك تهران مي گذارم، وقتي براي رسيدن به خانه يك ساعتي را پشت ترافيك طولاني اما قشنگ تهران مي مانم و در تمام اين مدت همشهري هاي تهرانيم را در ماشين هاي 20 ميليون به بالايشان نگاه مي كنم، وقتي دخترهاي

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1090178090505139622004-07-18T23:44:00.000+04:302004-07-18T23:44:50.506+04:30

امشب دستانم بر كهنه چوب بي رنگ بي تار اين ساز                                بي صداست. حضورم فقدان پژواك بي صداي بي تار ساز، نگاهم فقدان نگاهت در چرخش انگشتانم بر ساز.   امشب از من نخواه بنوازم با ساز بي تار.   امشب از من نخواه سما كنم با صداي بي صدا.   كاوه 15/3/83   

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1090178012760614612004-07-18T23:40:00.000+04:302004-07-18T23:43:32.760+04:30

غروب بر من تابيد پشت خورشيد آنجا كه چشكان بي هواي بي حواس تو بر همه جا لغزيد الي ...   غروب بر من تابيد پشت كوه آنجا كه هواي بي هواي وزش حضور بي دغدغه ي تو را از من دزديد. راه پر پيچ و خم برگشت را ستاره بر من خنديد.   نه حضور و نه غياب بايد نشست و حضور ممتد سايه را پاييد. بايد گذشت از خطوط بريده بريده ي اين جاده كه در انتها كسي به انتظار نيست. بايد تا انتها رفت و فقدان حضور

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1088093329070257632004-06-24T20:38:00.000+04:302004-06-24T20:41:16.570+04:30

تازه مي فهمي كه چند وقتيه به اندازه ي 75 صدم دنيا رو تار مي بيني. احتمالا" يك ساعت وقت گذروني در خيابان سهروردي نبايد كار سختي باشه. وارد عطر فروشي ميشي. منت بلانك مردونه ندارن ولي دو پوند مردونه هست، خيلي هم كوله. وفتي اون قدرا هم كه فكر مي كردم خوشبو نبود. خوب يك ساعت تموم ميشه. لنزهاي جديدتو كه توي چشمات مي ذاري مي بيني دنيا چقدر شفاف تر از اونيه كه فكر مي كردي، حتي به اندازه ي 75 صدم. ميري

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1087766765925373282004-06-21T01:51:00.000+04:302004-06-21T01:56:05.926+04:30

Shakespear have said about the life : It's a tale, told by an idiot, full of sound anf fury, signifying nothing.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1087766396976731402004-06-21T01:46:00.000+04:302004-06-21T01:49:56.976+04:30

تجربه اصطلاحي براي اشتباهات ما انسانها. تجربه اي واژه اي براي رهايي از بار سنگين اشتباه. تجربه واژهاي عميق اما در سطح. هر چه بزرگتر اشتباه مي كنيم تصور تجربه ي قشنگتر و جذاب تري را در ذهن مارپيچمان مي پرورانيم...

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1085136502965867152004-05-21T15:17:00.000+04:302004-05-21T15:18:22.966+04:30

در بعضی از دوره های زندگی، آنقدر از نظر عاطفی سرکوب می شوی، آنقدر هی پی در پی احساسات و عواطفت به انزوا کشیده می شود، آنقدر چینی نازک تنهاییت را با مشت و لگد خرد می کنند، آنقدر از دیوار بلند غرورت بالا می روند و آن بالا به ریشت می خندند، ... که عشق را به نفرت می کشانند و دیگر حضور آدمی از جنس مخالف با ویژگی ها و برتری های خاص اهمیتش را برایت از دست می دهد. اینجاست که فقط کسی باید حضور داشته باشد،

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-108489924412509702004-05-18T21:11:00.000+04:302004-05-18T21:24:04.126+04:30

آدم ها شعرند و زندگی منتقد. آدم ها لطیفند و این زندگی است که با نگاه خشک و انتقادی اش، دوباره و دوباره این لطافت را خدشه دار می کند. آدم ها شعرند، بعضی با قافیه و با وزن، بعضی بی قافیه و بی وزن. از اینکه در کنار همند، از اینکه حتی قافیه هایشان با هم جور نیست، نیز لذت می برند. اما این زندگی است که گه گداری، وجود قافیه در شعر تو را با نبود قافیه در شعر من به پای مقایسه می کشد. بعضی آدم ها از آ«

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1084198351453626032004-05-10T18:35:00.000+04:302004-05-10T18:42:31.453+04:30

سلام ىوباره خواهم نوشت ! اين وبلاك ويران را دوباره خواهم ساخت ! اينبار براي خودم و نه هيج كس ديكر ! خيلي جيزها را دوباره خواهم ساخت ! خيلي جيزها را فراموش خواهم كرد و از نو شروع خواهم كرد ! بي تفاوت تر و سبك تر از هميشه خواهم زيست و خواهم نوشت ! فقط نمي دونم جرا كي بوردم عوض شده نمي تونم بيشتر بنويسم !!! :))

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1081709665095263642004-04-11T23:23:00.000+04:302004-04-11T23:28:17.153+04:30

من امشب از این تنهایی خوشحال و از این غربت شاد، از حادثه دورم. شبی اما با پیچش موهایت در موهایم با نگاهِ بی مجالت بر اندامم با چرخش دستانت در دستانم دگرگون خواهم شد. دستها در انتظار و چشمها پر از خجالت شهوت. حادثه، یگانه عشق است و یگانه زندگی و من از حادثه دورم. من از نگاه بی کران آفتاب صبحگاهی بر پوست نمناکم خوشحال و اما از حادثه دورم. حادثه، تراوشِ گه گدارِ آب، رقص انگشتان تو در آفتاب است.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1081709613456347902004-04-11T23:22:00.000+04:302004-04-11T23:27:25.513+04:30

چند وقتی اینجا ننوشتم ! البته اصلی ترین دلیلش یک طرفه بودن تلفنم بود ! این چند وقت اتفاقات عجیبی افتاد. یه تجربه ی جدید و یه کم عجیب ! الان احساس می کنم که از بزرگترین سنگ رودخانه هم ثابت ترم. پرخروش ترین لحظات رودخانه هم نمی تواند مرا تکان دهد. ولی دوست داشتم خودم را به دست جریان رود می سپردم و با او می رفتم. با او می رفتم و به انتهای وسیع آبهای پشت سد می رسیدم... به آرامشی همراه با نگرانی

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1080773054495500622004-04-01T03:12:00.000+04:302004-04-01T03:17:51.920+04:30

آنقدر ذوق زده بودم كه نخوابيدم. يادم نمي آيد تا كنون براي اتفاقي از اين دست، تا اين حد ذوق زده شده باشم. نمي توانستم اين يكي را مثل بقيه ساده و تكراري تلقي كنم. نه، نمي توانستم ! لبخندي كه روي لبانم بود انگار از ناخود آگاهم بود. ساعتها نخوابيدم. دو دستم را زير سرم زدم، به سقف نگاه كردم و فكر كردم. به سقف فكر كردم. شايد براي اولين بار در اين 22 سال، من عميقا" سقف را مي نگريستم و به آن فكر مي كردم

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1080246973981595812004-03-26T01:04:00.000+04:302004-03-26T01:09:42.983+04:30

بايد فقط حرفهايش را گوش مي دادم و گاهي فقط براي اينكه حضورم را ثابت كنم – كه من هستم و حرفهايت را گوش مي دهم – حرفهايش را تصديق مي كردم و احساس هم دردي مي كردم. ولي نمي دانم چرا حس مي كردم بايد كار خاصي بكنم، بايد حرف مهمي بزنم، بايد چيزي بگويم كه كس ديگه اي نگفته باشد. حس مي كردم بايد توضيح و تفسير بدم و سفسته كنم (چه احساس احمقانه اي داشتم). اين بود كه رو آوردم به تكرار جملاتي كليشه اي، پوچ و

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1080080314419991962004-03-24T01:50:00.000+04:302004-03-24T02:52:01.106+04:30

بالاخره خورشيد درآمد. آفتاب كم رنگ و بي زور بهار را دوست دارم. انگار مرا نوازش مي كند. قدرت داغ كردن پوستم را ندارد، ولي آرام آرام با تابيدنش پوست سردم را قل قلك مي دهد و دوگانگي خاصي را بوجود مي اورد. به زمين باران خورده ي بهار شفافيت مي بخشد. باغچه مرطوب بهاري را روشنايي مي بخشد. نگاه آسمان به زمين را رنگي و پر افق مي كند. و از همه ممهتر دل من را باز مي كند. امروز آفتاب درامد. دل من باز شد.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1079774719794198142004-03-20T12:43:00.000+03:302004-03-20T12:58:41.466+03:30

عيد امسال مثل هر سال نبود. شكوه نداشت. عظمت نداشت. انگار سال به سال شكوه از زندگي ما دورتر مي شود. عيد امسال كم شكوه تر از پارسال و همينطور ساير وقايع. نمي دانم ! شايد به خاطر بد موقع بودن سال تحويل. شايد به خاطر اتفاقاتي كه اين هفته ي اخير در زندگي ام افتاد. شايد به خاطر اينكه 1 سال بزرگتر شده ام و بيشتر مي دانم و بيشتر مي فهمم. شايد به خاطر قلبم و احساساتم كه درد مي كنند. شايد به خاطر sms هايي

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1079655943628532562004-03-19T03:53:00.000+03:302004-03-19T03:59:03.513+03:30

باغ بود و دره - چشم انداز پر مهتاب، ذات ها با سایه های خود هم اندازه. خیره در آفاق و اسرار عزیز شب، چشم من – بیدار و چشم عالمی در خواب. نه صدائی جز صدای رازهای شب، و آب و نرمای نسیم و جیرجیرک ها، پاسداران حریم خفتگان باغ، و صدای حیرت بیدار من (من مست بودم، مست) خاستم از جا سوی جو رفتم، چه می آمد آب. یا نه، چه می رفت، هم زانسانکه حافظ گفت، عمر تو. با گروهی شرم و بیخویشی وضو کردم. مست بودم، مست

...http://www.blogger.com/profile/06285098785197925634noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1079179721492045052004-03-13T15:35:00.000+03:302004-03-13T15:41:53.966+03:30

بعضي وقتها حرفي براي گفتن و حسي براي نوشتن نيست ! پس دليلي ندارد بيخود بيايم اينجا و حرافي كنم ! صبر مي كنم .... صبر كردن و تامل كردن خيلي بهتر از حرافي كيدن است و هيجان زده نوشتن ! فعلا بايد فكر كنم .... خيلي ! فكر كنم و بخوانم ... خيلي ! تمام عيد را مي خواهم بخوانم ... ! فلسفه ي پوچي از آلبر كامو را خواندم : "همين كه مي گوييم دنيا بي معني است، حرف معني داري زده ايم. پوچي كامل وجود ندارد."

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1078597305619208632004-03-06T20:22:00.000+03:302004-03-06T21:54:48.763+03:30

سلام می خوام چند خط راحت و ساده بنویسم. می خوام حرف دلمو بنویسم. مثل نوشته های تو که مثل خودت پاک و زلالن و از انتهای قلبت میان و با این پاکی و سادگی شون من رو داغون می کنن. عزیزم، نازنینم.... نمی دونی که چه قدر دوستت دارم. و از دیشب تا حالا احساس عشق من به تو چندین برابر شده است. بغض بد جوری گلویم را می فشرد. ولی اینجا کسی نیست تا سر بر سینه اش بگذارم و بگریم. حتی لحظه ای هم تنها نیستم تا برای

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1078438840685929172004-03-05T01:50:00.000+03:302004-03-05T01:53:41.326+03:30

هر چه سعی می کنم افکارم را کمی جمع و جور کنم و 4و5 خط درست و حسابی بنویسم نمی توانم. حس می کنم باید یک رمان بنویسم. باید از همین الان شروع کنم و یک رمان بنویسم. نوشتنش را چند سال طول دهم و شبانه روز بنویسم. نه برای این که چاپش کنم و مشهور شوم. نه ! فقط برای این که رمان نوشته باشم. برای خودم، برای آنهایی که باید درباره ی شان بنویسم. برای آنهایی که باید شخصیت های رمان من باشند و برای خودم که راوی

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1078345543555609802004-03-03T23:54:00.000+03:302004-03-03T23:58:42.546+03:30

شکست مثل باد و من مثل برگ شاید سرگردان تر از آن از پایین افتادن به بالا از بالا افتادن به پایین مثل توپ تکه تکه شدن از دوباره چسبیدن، شاید هم نچسبیدن. احساس می کنم مثل مرگ که آرام آرام می آید او آرام آرام می رود یا شاید هم مثل زندگی که آرام آرام می رود او آرام آرام می آید کاوه 13/12/82

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1077901306457804922004-02-27T20:21:00.000+03:302004-02-27T20:34:38.700+03:30

ما انسان ها، هر کداممان دارای جوهرو هویتی هستیم که اکثر برجستگی های اخلاقی مان و یا نشانه های وجودی مان ارائه ای از این جوهر و هویت است. در برخورد با دیگران، این جوهر و هویت ماست که زمینه ای از وجودمان و هدف های وجودی مان را برای آنها آشکار می سازد و در واقع چهره ای از ما برای آن ها می سازد. معمولا با توجه به شناختی که از جوهر یک نفر داریم، حرف ها و گفته ای او را تحلیل می کنیم. سعی می کنیم با

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1077659818205713222004-02-25T01:26:00.000+03:302004-02-25T01:34:10.843+03:30

خدايم آه خدايم صدايت ميزنم بشنو صدايم از زبان کارو فريادت دهم٬ اگرهستی برس به فريادم! خداوندا! اگر روزی از عرشت به زير آيی و لباس فقر بپوشی و برای لقمه نانی غرورت را به پای نامردان بشکنی زمين و آسمانت را کفر ميگويی٬ نميگويی؟ خداوندا اگر در روز گرماگير تابستانی تن خسته خويش را بر سايه ديواری به خاک بسپاری اندکی آنطرف تر کاخ های مرمرين بينی زمين و آسمانت را کفر می گويی٬ نمی گويی؟! خداوندا

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1077573584057016372004-02-24T01:28:00.000+03:302004-02-24T01:32:30.310+03:30

نگاه کن انتهای این جاده شاعری ایستاده است دستانش آغشته به ذهن من و تو سیگارش بر لب چهره اش طغیان واژه هاست نگاهش بر آسمان ردپایش بر برف سالیانی که هنوز نباریده است برف هایی که نمی بارند ردپاهایی که محو می شوند واژه هایی که می مانند زندگی طغیان واژه است کاوه 4/12/82

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1077137172758072082004-02-19T00:14:00.000+03:302004-02-19T00:18:52.233+03:30

خدایان از بی خدایی می گویند من از عشق تو از نگاه خدایان از سرشت می گویند من از درخت تو از میوه فرصتی نیست انتهای این جاده، درختی نیست تو سوار بر اسب کوکی، من، پیاده نظام سرنوشتم. دستهایم را نگاه کن در نوازش گونه هایت پیر می شوند اشکهایم را ببین چه بی نگاه مانده اند! از بی خدایی به عشق رسیدم از عشق به نگاه از نگاه به تو و از تو به درخت ...

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1077130708825435852004-02-18T22:11:00.000+03:302004-02-18T22:31:08.860+03:30

تاریک و عمیق اما کمی تنگ. اینجا برای سازم و کتاب هایم جا نیست. پس من خودم جنین وار به خاک بازمی گردم؛ میان ریشه های بریده ی درختان میان جنب و جوش هراسان مورچه گان میان عظمت آرام نیاکان، تا شاید درخت شوم. و تا آنروز: این خانه، نه در دارد و نه پنجره نه نشانی دارد و نه همسایه. کاوه 19/3/82

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1077041259746283512004-02-17T21:20:00.000+03:302004-02-17T21:40:18.246+03:30

به اصفهان برگشتم؛ برای شروع ترم جدید، البته با کمی تاخیر ! ترمینال آرژانتین، جاده، اتوبوس، صندلی ها، توقف گاه های بین راه، شهرها، ترمینال کاوه، خیابان ها، زاینده رود، دروازه شیراز، این خانه و ... همه و همه بوی او را می دهند. به هر کجا می نگرم، او را می بینم، دست هایش را لمس می کنم و به چشم هایش خیره می شوم. می خندد. می خندم. دستهایش را دور گردنم حلقه می کند. با دستانش آرام آرم صورتم را نوازش می

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1076791176594922382004-02-15T00:05:00.001+03:302004-02-15T00:12:10.670+03:30

22 بهمن 1382، جاده رشت – بين لوشان و منجيل : جاده بسته بود. 1 ساعت، بدون كوچك ترين پيشرفتي. مردم از ماشينهايشان پياده شده بودند و در اطراف جاده بي هدف پرسه مي زدند. بعضي ها به جلوتر مي رفتند و سعي مي كردند اخبار جديدي از ترافيك بياورند. هيچ كس دليل اين ترافيك وحشتناك را نمي دانست. شايد يك تصادف مرگبار، شايد خرابي جاده و ... . بالاخره با آمدن پليس ماشينها كمي تكان خوردند. اين ملت كه انگار از پس از

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1076323843929365102004-02-08T18:17:00.000+03:302004-02-09T14:24:21.076+03:30

تمام ديشب را به او فكر كردم. امروز، تمام مدت، وقتي دنبال كارهاي ثبت نام و انتخاب واحد بودم، جاي خاليش را شديدا حس كردم. قرار شد رابطه مان را متعادل تر كنيم. اين شكل رابطه هيچ كداممان را ارضا كه نمي كند، هيچ، روز به روز ديوانه تر مي كند. تا كي از پشت اين دستگاه لعنتي احساساتم را به ظاهر بروز دهم و در باطن خفه كنم ؟ تا كي به اميو لمس دوباره ي گرماي تنش، دستانم را در هوا بچرخانم ؟ دستانم انگار دنبال

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1076245643657483532004-02-08T16:29:00.001+03:302004-02-08T16:39:49.420+03:30

ما انسانها دائما یکدیگر را به خریت تشویق می کنیم. چرا که هر چه خریتمان بیشتر باشد، قضاوت کردن درباره مان راحت تر است. دائما درباره دیگران قضاوت می کنیم و دیگران هم از ما می خواهند تا درباره شان قضاوت کنیم. چرا که در یک رابطه ی متقابل آنها هم بتوانند به راحتی درباره ی ما قضاوت کنند. اگر یک روز درباره مان قضاوت نکنند، انگار آن روز هویتی نداریم و گم شده ایم. دوست داریم تا در قضاوت دیگران تعریف شویم

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1076061201280128602004-02-06T01:46:00.000+03:302004-02-09T14:27:30.293+03:30

Tears, Idle Tears By: Alfred Lord Tennyson Tears, idle tears, I know not what they mean, Tears from the depth of some divine despair Rise in the heart, and gather to the eyes, In looking on the happy Autumn-fields, And thinking of the days that are no more. Fresh as the first beam glittering on a sail, That brings our friends up from the underworld, Sad as the last which reddens over one That

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075758621933930242004-02-03T01:29:00.000+03:302004-02-03T01:25:28.950+03:30

نمي دانم چرا اينقدر كلافه ام. بهش زنگ زدم. خواب بود. صداي خواب آلودش حس كلافگي مرا تشديد كرد. قطع كه كردم، صداي بوق ممتد همينطور در گوشم مي پيچيد. سعي مي كردم آخرين گفته هايش را دوباره به ياد بياورم : "عزيزم، مواظب خودت باش، دوست دارم، خداحافظ." "خداحافظ". عجب واژه ي غريبي ! عجب احساس آشنايي ! دلم با من نيست، نگاهم با من نيست. كجا پرسه مي زنند، نمي دانم ! شايد هم مي دانم و نمي خواهم خودم

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075676169604305232004-02-02T02:32:00.000+03:302004-02-02T02:32:48.670+03:30

نمي دانم تراژدي حج را شنيده ايد يا نه !؟ امسال در مراسم پرتاب سنگ به سوي شيطان (ببخشيد كه اسم مراسم را نمي دانم) 240 تن از حاجيان و حاجيه خانمهاي محترم از ممالك مختلف اسلامي جان خود را از دست دادند ! عجب خبر جالبي ! من كه به هيچ وجه متاثر نشدم ! بيشتر دلم به حال خودم سوخت كه نام مسلمان را يدك مي كشم. به اين فكر مي كردم كه ديگر مردمان دنيا درباره ما مسلمانان چه فكر مي كنند ؟ خريت تا چه حد ؟! فكر

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075675296668088182004-02-02T01:43:00.000+03:302004-02-02T19:30:16.356+03:30

عجب مملكت گل و بلبلي داريم ! جدا به هر كجاي اين مرز و بوم كه سر مي زني، بوي گند لاشه ي سگ خفه ات ميكند. ناگفته نماند كه حضور لاشخورها و كركس ها نيز به منظره فضايي روحاني مي بخشد. حتي در كوچكنرين زير جوامع اين جامعه بزرگ مثل داشنگاه، اداره ها و ... يا عمومي ترينشان مثل مترو، سينما و ... آنارشيسم و ناهنجاري را عميقا حس مي كني. مثلا همين چند وقت پيش يكي از دانشجويان نمونه ي دانشگاه ما لطف كردند ال

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075583902603279772004-02-01T00:38:00.000+03:302004-02-01T00:50:37.686+03:30

بحران انتخابات ؟؟؟؟؟ اين آقاي خاتمي مثله اينكه در بيمارستان بستري است ! حالا به دروغ يا راست كه بيشتر به دروغ مي ماند، آقا مشكل كمرشان را بهانه كرده اند تا چند روزي آفتابي نشوند ! اي كاش لاري استعفا مي داد و خاتمي قبول مي كرد. اين برابر بود با بحراني جديد: معرفي وزير جديد از سوي خاتمي و راي اعتماد مجلس ! مجلس هم، هر كه را خاتمي معرفي كرد، رد مي كرد تا بحران در بحران گره خورد و كار به دارازا

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075493779022050542004-01-30T23:34:00.000+03:302004-01-30T23:48:32.780+03:30

عجب شب عجیبی بود دیشب ! من که بغضم ترکید، همه گریستند. 5 تایی توی بغل همدیگر تا دم صبح گریستیم. انگار همه منتظر تلنگری بودند تا رنجها و دردهای بیست و چند ساله ی شان را بگریند ! هیچ وقت باور نمی کردم: این آدمها که خنده ها و شوخی هایشان برایم فراموش نشدنی است، اشکهایشان نیز برایم جاودانه شود. هیچ وقت باور نمی کردم: این آدمها که صدای خنده هایشان همیشه در گوشم طنین می اندازد، صدای هق هق گریه هاشان

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075216445556646262004-01-27T17:48:00.000+03:302004-01-27T18:51:47.060+03:30

شنبه ی همین هفته بود که تلویزیون بازی دو تیم استقلال و اشتوتگارت المان را به طور زنده پخش می کرد. این بازی به بهانه ی کمک به مردم زلزله زده ی بم برگزار می شد. اسپانسر این بازی شرکت دایملر کرایسلر یود. بین دو نیمه نماینده ی شرکت دایملر پیامی خواند و ما هم آن را با افتخار ترجمه کردیم و به طور مستقیم برای ملت غیور و مسلمان ایران پخش کردم. خیلی جالب بود ! نماینده ی شرکت دایملر که شاید تا به حال به

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075212834713013302004-01-27T17:36:00.000+03:302004-01-27T17:46:03.983+03:30

چند روز پیش نشسته بودم و فکر می کردم. در حالی که افکار از هم گسیخته پیاپی در ذهنم می آمدند و می رفتند، ناگهان فکری به ذهنم رسید که به نطرم جالب آمد. در عین سادگی، نکته ی فلسفی پیچیده ای در پشت آن خوابیده است که عجیب فکر مرا به خود مشغول کرد. به این فکر می کردم که: تنها موجودی که با تکثیر خود سبب مرگ خود می شود، سلول سرطانی است. تکثیر سلول سرطانی برابر است با مرگ سلولهای زنده و مرگ انسان میزبان.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1075042125098522032004-01-25T18:16:00.000+03:302004-01-25T18:20:51.326+03:30

اگر فقط یک روز از عمرم باقی مانده باشد، خود کشی خواهم کرد تا جانم را خودم گرفته باشم نه خدا !

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1074977710269429222004-01-25T00:23:00.000+03:302004-01-25T00:27:16.013+03:30

بالاخره این چند روز هم گذشت ! عجب روزهای سختی بود ! 3 روز و 5 امتحان ! در این 3 روز دقیقا 628 صفحه مطالعه کردم و فقط 6 ساعت خوابیدم ! ولی خوب به نظر می رسه همه ی درسا با نمره ی بالا پاس بشه !

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1074528266838776592004-01-19T19:20:00.000+03:302004-01-19T20:56:29.186+03:30

همه خوابیده اند جز من. خوابم نمی برد و هیچ عزابی بد تر از این نیست. صدای خر و پفشان مغزم را می خراشد. تیک تاک ساعت مثل تبر بر فرق سرم فرود می آید. گاهی به چپ، گاهی به راست، گاهی بالشت را توی بغلم می گیرم و گاهی روی سرم می گذارم. نه ! فایده ندارد، خوابم نمی برد. در حالیکه همه خوابند، من در حال ستیز با این افکار بی ثبات و بی شکل ام. رهایم نمی کنند، این کابوسهای شبانه رهایم نمی کنند. مارهای سمی روی

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1074433387500172412004-01-18T22:05:00.000+03:302004-01-18T17:15:03.966+03:30

دستان پرزور بغض را بر گلویم حس می کنم، آنقدر پر زور که دیگر نمی توانم نفس بکشم. نه از بینی و نه از دهان. بغض مانند سلول های سرطانی تمام مرا فرا گرفته است. "جاری شوید ای اشکها، جاری شوید. مانند کودکی در رحم، زاییده شوید، متولد شوید و من را از زیر این بار خلاص کنید." اما آنها در رحم خود باقی ماندند و پشت چشمان من پنهان. مثل من، مثل تو که در رحم خودمان پنهان مانده ایم. باشد روزی که زاده شویم ....

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-107437322992906482004-01-18T00:22:00.000+03:302004-01-18T00:32:26.030+03:30

یکی از دوستانم امروز گفت : در سال یکی دو هفته تحت تاثیر شرایطی خاص ممکن است دست به هر کاری بزنم. حتی آدم بکشم. به راحتی. پس خدا رو شکر که من اسلحه ندارم ! چون الان هم دقیقا در همان پریود از زندگی ام به سر می برم.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1074362995915550482004-01-17T21:40:00.000+03:302004-01-18T16:38:57.826+03:30

بچه تر که بودم فکر می کردن اسم من یه حرفیه : کاوه کمی بزرگتر که شدم فکر می کردم دو حرفیه : کا - وه بعدها قبول کردم که سه حرفیه : کا-و-ه نمی دونم چرا هیچ وقت قبول نکردم که اسم من 4 حرفیه ! الان هم که به اندازه ی کافی بزرگ شدم و حروف رو خوب می شناسم فکر می کنم اسم من دنیایی از حرفهاست ! دنیایی از حرفهای نزده : ک-ا-و-ه- - - - - - - - - - - - - -

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6250489.post-1074164153928743352004-01-15T15:09:00.000+03:302004-01-15T15:45:04.810+03:30

اگه چشماشو مي بست، منو مي ديد. ولي چشماشو نبست. بايد راه مي رفتم. بارون ميومد. نمي دونم چرا برف نميومد. اينقدر بارون اومد كه خسته شد ولي چشماشو هم نبست. و من اينقدر راه رفتم كه به هيچ جا رسيدم. پس تاكسي گرفتم. هنوز بارون ميومد. اينقدر تند و زياد كه انگار اصلا نيومد. نگرانم شده بود: پس من كجا رفتم؟ بهش گفتم: نگران نباش. اگه مي دونستم كجا رفتم، خودم، خودم رو پيدا مي كردم. او ديگه نگران نبود.

Kavehhttp://www.blogger.com/profile/02900471446341978417noreply@blogger.com0